Karanlıktaki Kutup Yıldızı: Öz Şefkatle Yeniden Doğmak

kendime notlar, sana notlar öz şefkatli ebeveynlikle yeniden doğmak

Ebeveynlik yolculuğunda bazen gökyüzü tamamen kapanır. Pusulalar şaşar, rüzgar sertleşir ve kendimizi uçsuz bucaksız bir denizde, sığınacak tek bir liman bile görmeden kürek çekerken buluruz. Benim için o an, evin içinde yankılanan çocuk seslerinin, grip ateşinin ve derin bir sessizliğin ortasındaydı.

İki oğlum ve ben hastalığın pençesindeydik, en küçük oğlum henüz 11 aylıktı; bakıma, ilgiye ve şefkate en muhtaç olduğu zamanlar...Yanımda olmasını, elimi tutmasını, yükü paylaşmasını beklediğim tek kişi, tek tatil gününde başka bir sorumluluğu seçip kapıdan çıktığında, içimde bir yerlerde o tanıdık ama ağır his yankılandı: Görülmemiş ve duyulmamış olmanın derin çaresizliği.

O an, kurban rolüne bürünmek için en "haklı" olduğum andı. Mağduriyetime tutunabilir, öfkemi büyütebilir ve o günün karanlığına kendimi teslim edebilirdim. Ama Kutup Yıldızı Ebeveynliğinin dayandığı o şefkatli el tam da burada devreye girdi ve içimdeki çocuğu sarıp sarmalamaya başladı. Kendine şefkatli ebeveyn olabilmek, çocuklarına verdiğin o bakımı kendine de verebilmek dışarıdaki rehberler sustuğunda, içindeki o sönmeyen ışığa bakabilme halidir.

Öz Şefkat: Kendine Güvenli Bir Liman Olmak

Öz şefkat, "zavallı ben" demek değildir. Öz şefkat, o anki acıyı dürüstçe kabul edip, kendine tıpkı en sevdiğin dostuna sarılır gibi sarılabilmektir. O gün kendime şunu söyledim:

"Şu an çok zorlanıyorsun. Hem bedenin hem ruhun yorgun. Anlaşılmamış hissetmek canını yakıyor. Ama sen, bu anın içinde hapsolmak zorunda değilsin."

Kendime verdiğim o güven duygusu; "Üstesinden gelebilirsin, yorulsan da bu günü sakin geçirecek güce sahipsin" telkini, aslında sinir sistemime verdiğim bir "güvendesin" sinyaliydi. Kurban olmayı reddettiğim an, kendi içimdeki yetişkinin elinden tuttum. Ve mucizevi bir şekilde, o ağır hava dağıldı. Çocuklarımla geçirdiğim o saatler, çaresizliğin gölgesinde değil, içsel bir sakinliğin ışığında akıp gitti.

Dönüşümün Anahtarı: Sınır ve İfade

Gerçek öz şefkat, sadece o anı atlatmakla bitmiyor dostlar. O yarayı yaratan dinamikleri değiştirecek cesareti de içinde barındırıyor. Eşim eve döndüğünde, içimdeki kırgınlığı bir saldırı silahı olarak değil, bir öz değer beyanı olarak masaya koydum. Beklentilerimin karşılanmamasının yarattığı hayal kırıklığını net, maskesiz ve kararlı bir şekilde ifade etmek, ilişkimiz için bir dönüm noktası oldu.

Çünkü kendine şefkat gösteren ebeveyn, başkalarına kendi ihtiyaçlarını duyurma sorumluluğunu da üzerine alır. Kendi sınırlarını çizerken hem kendini hem de ilişkisini onurlandırır.

Yıldızınız İçinizde Şefkatle Parlıyor

Sevgili ebeveyn, eğer bugün sen de üç çocukla, hastalıkla ya da hayatın getirdiği herhangi bir yalnızlıkla sınanıyorsan şunu hatırla: Kutup Yıldızı dışarıda bir yerde değil. O, en çaresiz hissettiğin anda kendine fısıldadığın o şefkatli cümlede saklı. Kurban değil, kendi hayatının ve ebeveynliğinin mimarı olduğunu fark ettiğinde, rüzgar ne kadar sert eserse essin, gemini limana ulaştıracak olan sensin.

Öz şefkat, acıyı yok etmez; ama acının içinden geçerken esneyebilmenin doğal gücü verir. Öz şefkatle kendine ebeveynlikle yeniden doğmak kutup yıldızını içinde keşfetmekle mümkünmüş. İçindeki yıldızın ışığının yolunu da aydınlattığını keşfedebilmen dileğiyle...Ezgi