Öz Şefkat Meditasyonu
- Ezgi Denizel Güven
- 27 Oca
- 2 dakikada okunur
Bu, sizin için öz şefkat meditasyonudur.
Rahat bir pozisyon bulun. Oturarak veya uzanarak. Vücudunuzun desteklenmesine izin verin.
Kendinizi güvende hissediyorsanız gözlerinizi kapatın. Hissetmiyorsanız, bakışlarınızı yumuşatın.
Şu basit gerçeğe dikkat edin:
Buradayım. Bu an burada.
Vücudunuzun sandalyeye veya yere değmesinin ağırlığını hissedin. Düzeltilecek bir şey yok. Çözülecek bir şey yok. Sadece varıyorsunuz.
Yavaşça bir nefes alın… ve daha uzun bir nefes verin.
Yine… içeri…ve dışarı.
Nefesinizi verirken gevşeyin.
Fiziksel duyumlara dikkat edin.
Ayaklarınızı hissedin. Kalçalarınızın veya sırtınızın desteklendiğini hissedin. Ellerinizin bir yere yaslandığını hissedin.
Çevrenizdeki üç sesi fark edin. Cildinizdeki havayı fark edin.
Sinir sisteminizin algılamasına izin verin:
Şu an… yeterince güvendeyim.
Nefesinizin doğal olarak yavaşlamasına izin verin.
Burnunuzdan yavaşça nefes alın… Ağzınızdan veya burnunuzdan biraz daha uzun süre nefes verin.
Hiçbir şey zorlama değil.
Her nefes verişinizde gerginliğinizin küçük bir katmanını serbest bıraktığınızı hayal edin.
Nefes alırken… boşluk. Nefes verirken… yumuşama.
Şimdi, hayatınızda yaşadığınız hafif zorlukları yavaşça aklınıza getirin.
Çok büyük bir ağrı değil. Sadece hassas bir yer.
Buradaki duygunun ne olduğuna dikkat edin.
Belki üzüntü… stres… yorgunluk… hayal kırıklığı.
Sessizce bir isim verin:
“Bu zor.” “Bu stresli.” “Bu ağır bir an.”
Ağrıyı vücudunuzun neresinde hissettiğinize dikkat edin.
Sadece gözlemliyorum. Herhangi bir müdahale yok.
Şimdi kendinize şunu hatırlatın:
Mücadele, insan olmanın bir parçasıdır. Bu duyguyu yaşayan tek ben değilim. Birçok insan da aynı şeyi hissediyor.
Bir anlığına kendinizi insanlığın bir parçası haline bırakın.
Ayrı değil. Kusurlu değil. Sadece insan.
Rahat hissediyorsanız, elinizi kalbinizin üzerine... veya karnınızın üzerine... ya da kendi ellerinizi nazikçe tutun.
Dokunuşunuzun sıcaklığını hissedin.
Bu cümleleri yavaşça kendinize söyleyin:
Kendime karşı nazik olabileyim. Kendime ihtiyacım olanı verebileyim. Acılarıma karşı sabırlı olabileyim. Kendimi güvende hissedebileyim. Huzur içinde olabileyim.
Kelimeler size uzak geliyorsa, şunları deneyin:
Elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Zorlanmak normal. Ben de ilgiye ihtiyacım var.
Ses tonunuz yumuşak olsun… tıpkı çok sevdiğiniz biriyle konuşuyormuş gibi.
Şimdi bu ifadeleri bırakın.
Etrafınızda sıcaklık veya ışık olduğunu hayal edin.
Sanki size doğru şefkat akıyor.
Onu yaratmanıza gerek yok. Sadece almanız yeterli.
Bedeninizin bunu iyice emmesine izin verin.
Nefese geri dön. Odaya geri dön.
Ayaklarınızı hissedin. Ellerinizi hissedin.
Kendinize nazikçe şu soruyu sorun:
Bugün kendim için yapabileceğim küçük bir iyilik nedir?
Son bir kez yavaşça nefes alın.
Hazır olduğunuzda gözlerinizi açın.
Bu yumuşaklığı yanınızda taşıyın.
İstediğiniz zaman geri dönebilirsiniz.
Yorumlar